Anekdotes over ditjes en datjes, koetjes en kalfjes

Ik heb het dagelijkse leven hier in Kampala eens op een paar puntjes vergeleken met dat van België en ben tot de vaststelling gekomen dat kindjes hier véél minder verlegen zijn dan bij ons! Misschien ligt dat wel aan het feit dat een groot deel ervan godganse dagen op de straat doorbrengt en dus wel heel veel in contact komt met andere mensen. Dat uit zich dus op het straat in een massaal gezang/gekrijs van “baai Mzungu”, maar ook tijdens de interviews. Gisteren was er eentje die precies wel een beetje onder de indruk was van mijn aanwezigheid. Het kind ocharme had een lichte snotvalling , dat kon ik horen aan het gepiep van haar ademhaling, zo dicht stond ze. En tijdens dat half uurtje dat ik daar zat heeft die constant zo over mijn arm, schouders en haar zitten wrijven. En af en toe ook in mijn arm geknepen, precies om te zien of dat wel echt was. Toen we vertrokken, was ze nog steeds zo gefascineerd, dat ze spontaan met ons mee wou. Dat was buiten de mama gerekend. Best wel grappig tafereel.

Iets wat wel min of meer overeenkomt met het ‘leven van bij ons’ is de rivaliteit tussen de vrouwen. Aanvankelijk dacht ik dat de vrouwen hier veel meer moesten of konden verdragen van hun mannen dan wij thuis. ’t Is voor Ugandese mannen namelijk heel normaal om meerdere vrouwen te hebben. Iemand vertelde ons dat de dag van de begrafenis altijd het spannende moment is, daar kom je te weten hoeveel vrouwen er komen voor de erfenis komen opdagen. Als er op die dag geen andere, onbekende vrouw op de begrafenis is, krijgen ze enorm veel respect voor hun man (en is het verlies dus eens zo erg), want eigenlijk waren ze er al vanuit gegaan dat die er wel zou zijn. Maar vandaag heb ik een verhaal gehoord waaruit blijkt dat de onverdraagzaamheid eigenlijk pas daarna komt! Een oud vrouwtje vertelde dat ze in een dorp ver buiten de stad woonde, met haar man (al vraag ik mij wel af in hoeverre die daar echt woonde) en dat toen die stierf, het duidelijk werd dat er nog 2 anderen in het spel waren. De man had in Kampala een stukje grond met een paar huisjes naast elkaar en elk van die vrouw kreeg daarvan één of meerdere woningen (die wel maar uit 1 of 2 kamers bestaan, meest voorkomende woning in Uganda). De vrouw in kwestie dus ook, maar daar waren die anderen niet blij mee, delen is natuurlijk nooit fijn. Nu is één van die andere vrouwen snel gestorven, weinig last mee gehad. Maar die andere blijkt nu wel het bloed vanonder de nagels van die vrouw in kwestie te halen, volgens haar verhaal toch. Van alle soorten pesterijen waren er aan de gang, zwartmakerij in de wijk, scheldpartijen… Die vrouw had volgens mij 2 van die huisjes, in één ervan verbleef ze zelf en in het andere één van de stiefkinderen. In feite zouden die haar dus huur moeten betalen, maar daar ziet ze amper iets van (ook beetje letterlijk, want ze zag niet meer goed). Omdat ze al zo oud is, werkt ze ook niet meer en heeft ze dus zo goed als geen centen. Want van haar eigen kinderen moet ze ook niet veel steun verwachten, haar eigen dochter zit aan de drank en durft die de mama wel eens een flink pak rammel geven als ze thuis komt. We waren er het hart van in en hebben haar een aalmoesje in de hand gestopt. Niet bevorderlijk voor algemene corruptie, maar bon. Ze zeggen hier nogal vaak dat je je hart moet laten spreken als het op betalingen aan komt. We zien waar het die oude vrouw heeft gebracht!
Niet echt een opgewekte noot om mee te eindigen, dus zal ik even vermelden dat het hier vanavond pizza-night is! En dat ik hier in de pintjes ben ‘gevlogen’. Gisterenavond met een Zuid-Afrikaan (die ook echt Zuid-Afrikaans kon spreken, kei grappig) nog een paar Bell-pilsjes gedronken. Ik verstond hem niet zo goed, ’t was nogal ne mompelaar, maar wel ne knappe mompelaar dus ben ik maar efkes blijven zitten ;) En straks waarschijnlijk weer van dat, iemand van de rijke locals ging me een pintje trakteren dus dat slagen we in deze (eenzame) dagen dan maar niet af!

Tot binnenkort

Zo'n typisch huizenrijtje, dit zijn er volgens mij 3

De plaatselijke slagerij, die vond ik echt een foto waard!


Hamidah, gids/vertaler met het snotneus-kindje, voor de camera was ze ineens toch beetje verlegen. Hoe zou je zelf zijn.