tweede weekend Kampala: bezoek Anton + trouwfeest

Hallo allemaal,
Ondertussen hebben we ook bezoek gekregen van Karolien haar promotor Anton. Daar waren we heel blij mee: hij had chocolade bij! J Natuurlijk was het ook gewoon fijn om samen de verschillende wijken te bezoeken, te kunnen overleggen over de vooruitgang van het onderzoek, verdere plannen te maken… Ook enkele officiële meetings met de overheid en de lokale universiteit stonden op het programma. De ene begreep ons al beter dan de andere. Het afdelingshoofd van de lokale afdeling Geografie had nogal lang nodig om te beseffen dat als hij vriendelijk was en meewerkte, er wel eens centjes richting hier konden komen. Die was meer bezig met onze gids te versieren (we denken stiekem dat er meer dan een vriendschappelijke relatie tussen die twee aan de gang is).
We hebben Anton echt “into the field” gebracht en hem alle vervoersmiddelen van Kampala laten uittesten: veel gewandeld, gewaagde tripjes op boda-boda’s, opeen gepakt gezeten in de minibusjes/taxi’s en ook wel eens een ‘private hire’ taxi genomen (= de taxi zoals wij die kennen in Europa). We hebben ook weer bewezen dat goed eten belangrijk is en de betere restaurantjes opgezocht (zie foto van ons in een Italiaans restaurant met Anton en Peter Kasaija, onze begeleider van de Makerere Universiteit). Je kan hier echt alles eten: lokaal eten, Indisch, Italiaans, Chinees,... en als je even zoekt zelfs een steak friet. Kampala is best een grote en drukke stad, de bevolking overdag wordt op 3 miljoen geschat. Voor degenen die ons nog altijd voorstelden in een hutje in de velden, sturen we een foto mee van het centrum van de stad. Deze foto is getrokken vanuit de minaret van de Gadafi moskee (benieuwd of die naam behouden zal blijven!). In de rest van de stad staan uiteraard veel minder appartementsgebouwen. In de sloppenwijken leven ze eerder in kleine barakken of hutten. En daar komen de kinderen ons enthousiast begroeten (foto), soms al zingend “bye muzungu, bye muzungu”! Eergisteren was er echt een super schattig jongetje van ongeveer 3 jaar dat met open armen naar ons toe kwam gelopen en ons alledrie een dikke knuffel kwam geven. Super schattig! Een paar uur later merkten we wel dat zijn kleine, stoffige handjes nog steeds op onze broeken stond.
De mensen zijn echt heel gastvrij. Gisteren mochten we opeens mee naar een trouwfeest (we hadden eerder deze week de getuige van de bruidegom leren kennen). Terwijl wij dankbaar waren dat we móchten komen, bedankte iedereen ons om te komen alsof we eregasten waren. We waren er niet op voorbereid, maar ze vonden het precies niet erg dat we enkel chocolade bijhadden (daar ging half de voorraad van Anton al...). Er wordt op zo’n trouw wel wat afgespeeched! Uiteindelijk ook goed gedanst, wij wat houterig tussen die Afrikanen. Die kunnen nogal met hun heupen schudden! En dan nog met alle ogen, incl. camera op ons gericht! Het feestmaal is natuurlijk ‘local food’ en het drinken minder rijkelijk aanwezig dan wat wij gewend zijn. Maar het is zeker wel een aparte ervaring, zo’n Afrikaanse trouw! Al die vrouwen zijn dan echt super opgekleed, we voelden ons nogal slonzen daartussen.
Vandaag is het een regenachtige dag waarop we het vertrek van Anton verwerken en ons rustig voorbereiden op de komende werkweek. Vanaf morgen komen de sloppenwijken aan de beurt, eens benieuwd hoe ons onderzoek het daar zal vergaan.

field work

Hello muzungus !
We zijn weer een paar dagen verder en ondertussen flink in gang geschoten. We zijn gestart in de wijk Old Kampala (die van de moskee) en we hebben tijdens de voorbije 3 dagen al ongeveer 20 interviews afgenomen. Een aantal waar we heel blij mee zijn. De dagelijkse wandeling tot in die wijk bevat een flinke heuvel dus we zijn ook stevig aan onze conditie aan het werken. Aan de andere kant is die dagelijkse portie blootstelling aan de Kampalese lucht wel nefast voor onze longen. Roetfilters zijn immers duidelijk zeer zeldzaam en de lokale wegen overbezet. We zijn er dan ook zeker van dat ons leven dankzij dit bezoek met een paar dagen verkort zal worden. Op gebied van voedsel hebben we wel een ruime keuze, maar desondanks de westerse restaurantjes die we regelmatig bezoeken, durven onze darmen toch lichtjes protesteren. Maar het zal de sfeer niet bederven. Qua uitspraken die we horen gaan we stilaan een lijstje moeten opstellen, want we gaan dat niet blijven onthouden. Gisteren werd ik op straat nog spontaan het hof gemaakt met de woorden: “You are so beautiful! Like the mother of Jesus Christ!” Ja… bedankt dan maar? :)Anderzijds natuurlijk ook wel wat miserie. Zo hebben vandaag een vrouw geïnterviewd die vertelde dat ze vroeger in het noorden van Oeganda woonde dat geteisterd wordt (vandaag de dag zou het er wel wat rustiger zijn) door het Lord Resistance =Army, dat vreselijke kinderleger aan de grens met Sudan. En dat ze haar huis, inclusief haar familie, in de vlammen heeft zien opgaan, aangestoken door dat leger. Ze is dan meegenomen door een vrouw naar Kampala die ervoor gezorgd heeft dat ze voor een bepaalde tijd naar school is kunnen gaan, maar in ruil moest ze wel meid spelen in het hutje in de sloppenwijk. Nu is de vrouw politie-agente, maar komt amper rond met haar loon om haar gehandicapte man en een stel van wel bijna 10 kinderen te onderhouden en liefst ook nog naar school te sturen. Triest, en ze zal zeker niet alleen zijn met zo’n verhalen. Gelukkig zijn er ook rooskleurigere verhalen van de ‘local businessmen’ die wel iets of wat geslaagd zijn in het leven. Eigenlijk valt het me nu pas op dat er toch ook wel heel wat rijke mensen in Kampala wonen en dat er toch best wel veel sjieke villa’s staan. Niet pal in het centrum, maar beetje achterin. Maar man, die kunnen echt wel gigantisch groot zijn!
Nog een andere grappig aneKdote: toen we bij die politiedame zaten was ze bezig met ons voor te stellen aan al haar kinderen (of wezen waar ze voor zorgde) en op een gegeven moment hoor ik ze tegen één van die kindjes zeggen: “go get Gift”. Ik antwoordde daarop dat ze ons helemaal geen geschenk moest geven! Die was ten slotte zelf kei arm, ze moest dan ook niet nog eens afgeven wat ze zelf zo hard nodig had. Maar ze stelde me gerust: “no no, Gift, from Gift of God” waaruit Els kon opmaken dat het de naam van de baby was die ze liet halen om ook aan ons voor te stellen. Daar heeft ze me natuurlijk nog heel de dag mee geplaagd.
Morgen arriveert Anton, mijn promotor, voor een paar dagen. We zullen hem meenemen naar het onderzoeksgebied en er zal ook wat vergaderd moeten worden met de lokale contactpersonen. Voor ons is het ook wel fijn om wat bezoek te hebben, dat brengt wat afleiding.
Super dat onze bloggers zo fel in actie zijn geschoten! Mama en papa, ben zo trots op jullie computervorderingen! Doe zo verder ;) Tot de volgende keer voor een nieuw avonturenverhaal!

Verkenning

Beste blogvolgers,
Els en ik zijn ons volledig aan het onderdompelen in de Afrikaanse cultuur. Dit houdt o.a. in dat we meer dan 50% van onze tijd spenderen aan het beantwoorden van de vraag “Hi muzungu, how are you?” met “I’m fine, how are you?” uit elementaire beleefdheid. Ook handje schudden hoort er vaak bij. Het is nu dag 4, dat wil zeggen dat we nog relatief enthousiast kunnen zijn, maar dat mindert jammer genoeg met de tijd. We hebben ook ons assortiment ‘local food’ uitgebreid met ‘matooke’ of ‘geplette banaan die er wat uitziet als en ook wat smaakt naar puree maar dan minder goed’. We hebben ook al heel wat complimenten gekregen! Bijvoorbeeld een vrouw die ik vorig jaar al een paar keer had ontmoet merkte enthousiast op dat ik wat kilo’s bijgekomen was. Flink! Een verkoper op straat bood Els heel vriendelijk aan om wat sit-ups te doen met het toestel dat hij daarvoor verkocht. Boodschap begrepen. En vanmiddag deelde een voorbijganger ons met bijhorende bewegingen mee: “I like your shapes”. U hebt het begrepen: we lachen hier wel wat af!

Op onderzoeksgebied wachten we ongeduldig op wat schot in de zaak. Netwerken vraagt tijd, véél Afrikaanse tijd. Maar gisteren hebben we onze gids ontmoet, Hamidah. Naar ons gevoel een super toffe meid, weet van aanpakken (hopelijk niet teveel, want dat is dan ook weer niet goed) en heeft ook goede tips. Ze ziet het volledig zitten en is er zeker van dat het een makkie gaat worden om wel 100 interviews te verzamelen. Op hoop van zegen!
We zijn ons studiegebied al wel een beetje gaan verkennen. De eerste wijk ligt vlakbij het hotel waar we nu slapen, Old Kampala en aansluitend Mengo. Old Kampala is een heuvel redelijk centraal in Kampala waaruit de stad gegroeid is. Op die heuvel staat nu een mega moskee (gesponsord door Kadhafi) waar we uiteraard dan ook een bezoekje aan moesten brengen om ons volledig in de wijk in te leven ;-) Uiteraard moesten we daarvoor wel eerst flink gesluierd worden (tegen betaling dan nog!) en moesten de schoenen uit eens we de moskee gingen betreden. Het uitzicht was er wel zalig! Daarna eventjes een school bezocht waar ze de wijze boodschap “Early sex, early problems” sterk illustratief verspreidde. Weer flink gelachen dus. Vandaag zijn we de tweede wijk gaan bezoeken, Mbuya. Dit is een kleine 10 km van het centrum vandaan dus moesten we daarvoor een taxibusje nemen. Zo’n busje nemen is op zich al een gigantisch avontuur omdat we eerst uit wel duizenden busjes (niet overdreven!!) het juiste moesten vinden en dat busje moest dan ook nog eens met millimeterwerk ongeschonden uit dat taxipark en doorheen het niet-voor-te-stellen-drukke-verkeer van Kampala geraken. Mbuya zelf is wel wat rustiger (buiten de grote straten dan) met heel wat luxueuze villa’s! We zijn er ook naar de backpackers Red Chili Hideway geweest om een safari te boeken naar Murchison Falls voor binnen twee weken. Die Red Chili viel wel in onze smaak (veel muzungu’s!!) en omdat het echt knal in dat tweede studiegebied ligt heb ik ineens besloten naar daar te verhuizen als Els weg is. Dat zal veel handiger zijn voor veldwerk, maar ik ga me daar ook minder eenzaam voelen tussen al die muzungu’s.
Morgen trekken we naar het meer om effe op adem te komen van onze blitse start. Echt zondag houden dus. We’ll keep you posted about our next adventures!
Groetjes,
Els en Karolien

Eerste indruk

Hallo allemaal,
We zijn dus goed aangekomen! Wel gestart met een misverstandje, want er stond helemaal niemand van het hotel in Entebbe aan de luchthaven om 3u30 en ze hadden onze kamer al doorverhuurd :S Dan maar gewacht tot het licht werd en dan een taxi naar het hotel in Kampala genomen. Ondertussen hebben we al een eerste nacht hier achter de rug en al wat praktische zaken geregeld in de stad. Iedereen is supervriendelijk en behulpzaam! Wel oppassen voor blanken precies, want er wou al een Brit ons geld aftroggelen met een of ander verhaal over gebroken ribben. Niet te vertrouwen, die muzungu’s (blanken) :) Voor de rest al wat zitten netwerken voor Karolien haar onderzoek: gaan eten met de contactpersoon van de universiteit hier, gaan spreken met iemand van de overheid, afspraak gemaakt met Actogether (plaatselijke NGO), …
Mijn eerste indruk is dat Kampala best nog wel westers is: je kan in het centrum echt alles kopen, pizza eten… Een gsm bovenhalen is hier ook niet vreemd. Natuurlijk zijn de luxeproducten wel maar betaalbaar voor een beperkte groep. Wij hebben ook alvast lokaal eten getest: chapati, een vettige hartige pannenkoek :) Namiddag gaan we echt ‘in the field’, en starten we met de wijk te verkennen waar we de interviews gaan doen. Misschien dat er nog een stortbui aankomt, want er hangen dikke wolken boven ons hoofd. Gisteren heeft het amper geregend en het is hier lekker warm (zo’n 25°, niet te heet dus).
Tot later!

PS: Blijkbaar moet je eerst ‘volger’ worden van ons blog voordat je een reactie kan plaatsen.

Klaar voor de start

Op dinsdag 16 augustus vertrekken Els en Karolien voor een aantal weken richting Kampala, Uganda (Els tot 11 september, Karolien tot 23 september). Niet om enkel en alleen te gaan genieten van de zogenaamde 'parel van Afrika', maar met als hoofddoel heel wat informatie te verzamelen voor het doctoraat van Karolien (over het (dagelijkse) leven van de Afrikaanse stedeling). Met deze blog zullen we vrienden en familie op tijd en stond op de hoogte houden van onze fysieke en mentale toestand, maar gaan we vooral onze verhalen en avonturen met hen delen. En uiteraard horen wij ook steeds graag wat er leeft in het thuisfront!