De 'bye Mzungu' is nu veelbetekender dan ooit, want vanavond is het zover. 't Is nog druk geweest de laatste dagen. Ik heb die 'important man' te pakken gekregen, heb nog een akkefietje gehad met de mannen van Defensie, geluncht bij een rijk Oegandees koppel, voor de zoveelste keer mijn voeten serieus gepijnigd (zal't meteen uitleggen) maar ook nog leuke avonden beleefd met mijn 'oude en nieuwe' vrienden.
De woordenwisseling met een officieer van Defensie kwam er doordat ik aanvankelijk geen toegang kreeg tot het millitair domein in mijn onderzoekswijk, maar dat wilde ik wel heel graag omdat daar ook heel wat mensen (soldaten enzo) wonen. Dus werd ik verder verwezen naar het ministerie van Defensie, daar aangekomen begon het spelletje: u moet naar dat bureau, naar die meneer. Daar aangekomen een uurtje zitten wachten om dan te horen dat je naar een ander bureau moet om een andere meneer te spreken. Daar weer eventjes op gewacht en die vertelde dan dat we een brief moesten schrijven zodat hij die kon voorleggen aan zijn overste en die ging dan wel toestemming geven om dat gebied te betreden. De dag erna bel ik om te horen hoe het zit en dan moest ik ineens tot daar komen om een persoonlijk gesprek te hebben met die overste en dan zouden we wel zien hoe het zat. Dat was eventjes de druppel, heb langs de telefoon duidelijk laten merken dat het me even te hoog zat. En dat werd me niet in dank afgenomen, klein preekske gekregen van den officier en... nog een dag langer mogen wachten! Toch maar gekalmeerd, gisteren terug geweest en toen ineens gingen alle deuren open. Gesprek met de overste was heel vlot, die heeft ons dan uitgelegd dat er op dat terrein eigenlijk niemand permanent woont (bleek achteraf toch wel zo), maar dat we wel met andere mensen mochten spreken (die toch wel woonden waar wij oorspronkelijk wilden zijn, zeker?!). Kortom: eind goed, al goed, we hebben met een aantal van die soldaten en officieren gesproken. Man man...
Het verhaal van de teen is iets minder rooskleurig. Eerder rood-kleurig. Gisteren op terugweg van de douche iets te haastig geweest en onderweg de drempel van mijn buren gemist. Of eigenlijk net niet gemist: knal erop! Klein teentje is er niet goed van, de nagel hangt er wat aan te bengelen en bloedde nogal flink. Gelukkig had de Zuid-Afrikaanse buur (jaja, dieje knappe van in de week!!) zijn 'first aid kit' in de buurt en was't rap ingepakt. Sewes eens evalueren hoe het ermee is, heb sindsdien ni meer durven kijken. Maar volgens de mensen hier (ik noem ze trots mijn nieuwe vrienden) kan het jaren duren vooraleer zo nen teennagel volledig teruggroeit en blijft het er nog eventjes walgelijk uitzien. Maar ja, mijn eigen schuld, want ik had inderdaad weer teensleffertjes aan (I know, mama('s), bespaar me de preken maar ;) )
Verder nog een paar avonden gezellig gedineerd in en rond de Red Chilli en op tijd een pintje gepakt. Sewes begin ik me hier nog echt thuis te voelen en wil ik niet meer terug naar België... straf, he, eerst zo zitten uitkijken naar thuiskomen en als die laatste dag dan nadert is dat toch ook een beetje met spijt in het hart!
Maar alles is geregeld, kamer is al leeg (ik leef vanavond nog rond de bar en de pooltafel ;) ) en taxi geregeld. 't Wordt een lange nacht! Tot snel
donderdag 22 september 2011
zaterdag 17 september 2011
U vraagt, wij draaien...
Foto'kes van aapjes? Geen probleem! Gisteren zaten ze zo goed als aan mijn deur. Maar die foto is wel niet goed gelukt, 't was al donker aan't worden. Dus ik doe er nog wat van de safari bij, speciaal voor de kindjes van het 4de leerjaar in Morkhoven. 't Is wel in omgekeerde volgorde, dus de onderste 2 foto's zijn de aapjes hier in Red Chilli, de 2 daarboven zijn beestjes vanop safari.
Ik zal er nog eens 2 foto's bij doen, want foto's doen het altijd goed bij het publiek ;) Eentje is getrokken toen ik tijdens de speeltijd het lokale schooltje passeerde. Beeld u hier maar levendig de "baai Mzungu!" bij in. En de tweede vind ik persoonlijk echt geweldig: de lokale gym! Of het materiaal binnenin moderner is, heb ik niet gezien, maar er kwamen toch wel kleerkasten buiten.
Mijn gezondheid geraakt hier stillekes aan aangetast. Niet van het vlees (nee mama, ik koop uiteraard niet van lokale slagerij, maar ik weet natuurlijk niet waar de restaurants hun vlees halen...), maar van het weer!! De seizoenen worden hier ook overhoop gegooid en het regenseizoen is dus al volop bezig, veel vroeger dan normaal. De meeste dagen verlopen zo: 's morgens stralende zon en snikheet waardoor ik vertrek ik een licht t-shirt of topje, een paar uurtje later stevig bewolkt en weliswaar nog drukkender. Niet veel later een geweldige stortbui gevolgd door flink frissere temperaturen. Dat heeft mij genekt, ik zit nu met een flinke snotvalling (ja, Els, dat geloof je toch niet, he?! Ik heb ook prijs...). Maar ik zal me vanaf nu wat beter verzorgen en altijd een sjaaltje en truitje meenemen. Eerder had ik ook al af en toe last van mijn allergie voor stof, vooral dan wanneer we bij de mensen binnen uitgenodigd werden om heet interview af te nemen. Ben daar al vaak in stoffige zetels terecht gekomen die een marteling zijn voor het snot en de neus.
Gisteren werd ik ter hoogte van een winkeltje, vlakbij de lokale gym, door een vrouw aangesproken met de vraag of ik op zoek was naar weeskindjes. Ze had er namelijk "plenty". Vond ik wel een grappige vraag.
Werkgewijs komen er nog een paar dagen waarin ik nog een aantal dingen kan afwerken. Ik heb het gevoel dat ik wel ongeveer overal in mijn studiegebied geweest ben, op nog een paar plaatjes na, daar heb ik dus nog tot en met woensdag voor, want donderdag wordt er een workshop georganiseerd door mijn lokale contactpersoon op de universiteit. Hij had graag dat ik daar ook was, dus de laatste dag zal bestaan uit lezingen volgen en daarna richting luchthaven reizen. Ook moet ik in de komende paar dagen nog een 'belangrijk' persoon van de City Council te pakken zien te krijgen. Geen gemakkelijke taak, ben namelijk al 3 weken bezig met die man te bereiken. Ze hebben me wijsgemaakt dat hij er maandag zal zijn, fingers crossed!
Ik heb ervoor gezorgd dat ik dit weekend goed omringd ben: gisterenavond gezelschap gekregen van een toffe Australische, deze morgen met een Amerikaanse naar een marktje geweest waar het super gezellig was, vanavond mag ik mee met een bende Amerikanen uit eten en naar een cultureel festival en morgen ga ik normaal terug naar dat festival met een Vlaamse van BTC. Dus geen eenzaamheid voor mij dit weekend! En vanaf maandag selecteren welke kleren ik al dan niet hier laat en wat beginnen inpakken. Ik plan echt zo weinig mogelijk terug mee te nemen, behalve soeveniertjes dan (ik snap niet hoe ik die bij elkaar blijf krijgen...)
Fijn weekend allemaal, geniet van de fotootjes en tot hoors.
de schoolkindjes vanachter het muurtje van de speelplaats
de lokale gym
aapjes op safari
een kudde buffels in hun schoonheids-modder-bad
moeder & baby-aap in Red Chilli
met zijn 'catch of the day' in de boom
Ik zal er nog eens 2 foto's bij doen, want foto's doen het altijd goed bij het publiek ;) Eentje is getrokken toen ik tijdens de speeltijd het lokale schooltje passeerde. Beeld u hier maar levendig de "baai Mzungu!" bij in. En de tweede vind ik persoonlijk echt geweldig: de lokale gym! Of het materiaal binnenin moderner is, heb ik niet gezien, maar er kwamen toch wel kleerkasten buiten.
Mijn gezondheid geraakt hier stillekes aan aangetast. Niet van het vlees (nee mama, ik koop uiteraard niet van lokale slagerij, maar ik weet natuurlijk niet waar de restaurants hun vlees halen...), maar van het weer!! De seizoenen worden hier ook overhoop gegooid en het regenseizoen is dus al volop bezig, veel vroeger dan normaal. De meeste dagen verlopen zo: 's morgens stralende zon en snikheet waardoor ik vertrek ik een licht t-shirt of topje, een paar uurtje later stevig bewolkt en weliswaar nog drukkender. Niet veel later een geweldige stortbui gevolgd door flink frissere temperaturen. Dat heeft mij genekt, ik zit nu met een flinke snotvalling (ja, Els, dat geloof je toch niet, he?! Ik heb ook prijs...). Maar ik zal me vanaf nu wat beter verzorgen en altijd een sjaaltje en truitje meenemen. Eerder had ik ook al af en toe last van mijn allergie voor stof, vooral dan wanneer we bij de mensen binnen uitgenodigd werden om heet interview af te nemen. Ben daar al vaak in stoffige zetels terecht gekomen die een marteling zijn voor het snot en de neus.
Gisteren werd ik ter hoogte van een winkeltje, vlakbij de lokale gym, door een vrouw aangesproken met de vraag of ik op zoek was naar weeskindjes. Ze had er namelijk "plenty". Vond ik wel een grappige vraag.
Werkgewijs komen er nog een paar dagen waarin ik nog een aantal dingen kan afwerken. Ik heb het gevoel dat ik wel ongeveer overal in mijn studiegebied geweest ben, op nog een paar plaatjes na, daar heb ik dus nog tot en met woensdag voor, want donderdag wordt er een workshop georganiseerd door mijn lokale contactpersoon op de universiteit. Hij had graag dat ik daar ook was, dus de laatste dag zal bestaan uit lezingen volgen en daarna richting luchthaven reizen. Ook moet ik in de komende paar dagen nog een 'belangrijk' persoon van de City Council te pakken zien te krijgen. Geen gemakkelijke taak, ben namelijk al 3 weken bezig met die man te bereiken. Ze hebben me wijsgemaakt dat hij er maandag zal zijn, fingers crossed!
Ik heb ervoor gezorgd dat ik dit weekend goed omringd ben: gisterenavond gezelschap gekregen van een toffe Australische, deze morgen met een Amerikaanse naar een marktje geweest waar het super gezellig was, vanavond mag ik mee met een bende Amerikanen uit eten en naar een cultureel festival en morgen ga ik normaal terug naar dat festival met een Vlaamse van BTC. Dus geen eenzaamheid voor mij dit weekend! En vanaf maandag selecteren welke kleren ik al dan niet hier laat en wat beginnen inpakken. Ik plan echt zo weinig mogelijk terug mee te nemen, behalve soeveniertjes dan (ik snap niet hoe ik die bij elkaar blijf krijgen...)
Fijn weekend allemaal, geniet van de fotootjes en tot hoors.
de schoolkindjes vanachter het muurtje van de speelplaats
de lokale gym
aapjes op safari
een kudde buffels in hun schoonheids-modder-bad
moeder & baby-aap in Red Chilli
met zijn 'catch of the day' in de boomwoensdag 14 september 2011
Anekdotes over ditjes en datjes, koetjes en kalfjes
Iets wat wel min of meer overeenkomt met het ‘leven van bij ons’ is de rivaliteit tussen de vrouwen. Aanvankelijk dacht ik dat de vrouwen hier veel meer moesten of konden verdragen van hun mannen dan wij thuis. ’t Is voor Ugandese mannen namelijk heel normaal om meerdere vrouwen te hebben. Iemand vertelde ons dat de dag van de begrafenis altijd het spannende moment is, daar kom je te weten hoeveel vrouwen er komen voor de erfenis komen opdagen. Als er op die dag geen andere, onbekende vrouw op de begrafenis is, krijgen ze enorm veel respect voor hun man (en is het verlies dus eens zo erg), want eigenlijk waren ze er al vanuit gegaan dat die er wel zou zijn. Maar vandaag heb ik een verhaal gehoord waaruit blijkt dat de onverdraagzaamheid eigenlijk pas daarna komt! Een oud vrouwtje vertelde dat ze in een dorp ver buiten de stad woonde, met haar man (al vraag ik mij wel af in hoeverre die daar echt woonde) en dat toen die stierf, het duidelijk werd dat er nog 2 anderen in het spel waren. De man had in Kampala een stukje grond met een paar huisjes naast elkaar en elk van die vrouw kreeg daarvan één of meerdere woningen (die wel maar uit 1 of 2 kamers bestaan, meest voorkomende woning in Uganda). De vrouw in kwestie dus ook, maar daar waren die anderen niet blij mee, delen is natuurlijk nooit fijn. Nu is één van die andere vrouwen snel gestorven, weinig last mee gehad. Maar die andere blijkt nu wel het bloed vanonder de nagels van die vrouw in kwestie te halen, volgens haar verhaal toch. Van alle soorten pesterijen waren er aan de gang, zwartmakerij in de wijk, scheldpartijen… Die vrouw had volgens mij 2 van die huisjes, in één ervan verbleef ze zelf en in het andere één van de stiefkinderen. In feite zouden die haar dus huur moeten betalen, maar daar ziet ze amper iets van (ook beetje letterlijk, want ze zag niet meer goed). Omdat ze al zo oud is, werkt ze ook niet meer en heeft ze dus zo goed als geen centen. Want van haar eigen kinderen moet ze ook niet veel steun verwachten, haar eigen dochter zit aan de drank en durft die de mama wel eens een flink pak rammel geven als ze thuis komt. We waren er het hart van in en hebben haar een aalmoesje in de hand gestopt. Niet bevorderlijk voor algemene corruptie, maar bon. Ze zeggen hier nogal vaak dat je je hart moet laten spreken als het op betalingen aan komt. We zien waar het die oude vrouw heeft gebracht!
Niet echt een opgewekte noot om mee te eindigen, dus zal ik even vermelden dat het hier vanavond pizza-night is! En dat ik hier in de pintjes ben ‘gevlogen’. Gisterenavond met een Zuid-Afrikaan (die ook echt Zuid-Afrikaans kon spreken, kei grappig) nog een paar Bell-pilsjes gedronken. Ik verstond hem niet zo goed, ’t was nogal ne mompelaar, maar wel ne knappe mompelaar dus ben ik maar efkes blijven zitten ;) En straks waarschijnlijk weer van dat, iemand van de rijke locals ging me een pintje trakteren dus dat slagen we in deze (eenzame) dagen dan maar niet af!
Tot binnenkort
Zo'n typisch huizenrijtje, dit zijn er volgens mij 3
De plaatselijke slagerij, die vond ik echt een foto waard!
Hamidah, gids/vertaler met het snotneus-kindje, voor de camera was ze ineens toch beetje verlegen. Hoe zou je zelf zijn.maandag 12 september 2011
all alone in Red Chilli
Hey daar!
Nu de avonden toch een beetje eenzamer zijn én het internet gratis, zal ik me de komdende dagen eens goed laten gaan op deze blog! Vertrek van Els is goed verlopen, ze is goed aangekomen, met een beetje vertraging. En de drum die ze voor Pieter mee had heeft de reis ook overleefd! Wat dus niet gezegd kan worden van het muisje dat zondagmorgen lekker geplet zat tussen de muizenval. Ook ne goeie morgen. De overstap naar Red Chilli is goed verlopen, ben hier ondertussen al wat geïnstalleerd. Ook al zijn de douche en wc's gemeenschappelijk, toch zijn ze stukken beter dan in Bativa! Die straal die hier uit de douche komt heb ik welgeteld al 4 weken niet meer gezien. En de warmte van dat water... en de properheid van die wc's... Echt een Afrikaanse droom :) Mijn kamertje is ook best wel cozy, met zo'n typisch Afrikaans dekbed. Ik zou er eigenlijk een foto van moeten nemen en posten. Van de aapjes die hier rondhangen heb ik wel wat schrik, want er liggen koekjes in mijn kamer, hopelijk sluipen die niet stiekem binnen als ik naar toilet ga ofzo. Het eten is hier ook wel topi, een heel uitgebreid menu om uit te kiezen, snel klaar, lekker én goedkoop. Gisteren BBQ voor 3 euro gegeten. Topperke. En ook al gezelschap gehad, gisteren een Japanneeske en vandaag loopt het hier ook wel vol volk, heel gezellig en sfeervol!
Heb vandaag ook hard gewerkt, heb overal gezeten: vertrekkende van beneden in het moeras tot boven op de heuvel in een villa van een Deense expat. Heel interessant, die contrasten. Al verbaasde het me wel dat zo dicht bij dat moeras, waar je eigenlijk heel arme mensen verwacht, er echt nog wel deftige huizen stonden (wel relatief nieuw) en dat die mensen toch niet van de armsten waren. 't Is hier echt wel een mix! Moeilijk om er een patroon in te zien. Hopelijk komt da nog wel als ik het allemaal verwerk :) Ik kreeg van die Deense madam wel een paar afkeurende blikken toegeworpen toen ze hoorde dat ik gebruik maakte van die "roekeloze boda-boda's" en dat dan zelfs nog zonder helm. Of was het nu omdat ze mijn stinkvoeten rook aangezien ik mijn schoenen moest uitdoen daarbinnen. Wie weet. Dat komt er dan van, van die comfortabele stapsandalen!
Een soort patroon zie ik wel op gebied van tevredenheid over de woonlocatie: in het centrum waren die allemaal heel lovend over hun wijk. Zelfs in de krottenwijk daar vond ik dat ze nog levenslustig waren. Maar hier is dat anders, als ze konden zouden ze allemaal terug naar hun dorp gaan, ze vinden het hier maar niks. Zelfs die rijke vrouw was voornamelijk aan het klagen, over het verkeer dan wel.
Ik klaag niet: ik heb een goei bed, electriciteit, water, propere douche & wc, lekker en goedkoop eten, vandaag niet nat geworden (in tegenstelling tot gisteren, wat eigenlijk mijn relax-dag-aan-het-zwembad had moeten worden... niet dus). Met mij dus alles goed. Al ben ik toch aan't aftellen om de vrienden en familie terug te zien. En het liefje natuurlijk.
Tot snel weer, ik ga proberen voor Daisy wat meer verhaaltjes van de locals te onthouden en op te schrijven!
Nu de avonden toch een beetje eenzamer zijn én het internet gratis, zal ik me de komdende dagen eens goed laten gaan op deze blog! Vertrek van Els is goed verlopen, ze is goed aangekomen, met een beetje vertraging. En de drum die ze voor Pieter mee had heeft de reis ook overleefd! Wat dus niet gezegd kan worden van het muisje dat zondagmorgen lekker geplet zat tussen de muizenval. Ook ne goeie morgen. De overstap naar Red Chilli is goed verlopen, ben hier ondertussen al wat geïnstalleerd. Ook al zijn de douche en wc's gemeenschappelijk, toch zijn ze stukken beter dan in Bativa! Die straal die hier uit de douche komt heb ik welgeteld al 4 weken niet meer gezien. En de warmte van dat water... en de properheid van die wc's... Echt een Afrikaanse droom :) Mijn kamertje is ook best wel cozy, met zo'n typisch Afrikaans dekbed. Ik zou er eigenlijk een foto van moeten nemen en posten. Van de aapjes die hier rondhangen heb ik wel wat schrik, want er liggen koekjes in mijn kamer, hopelijk sluipen die niet stiekem binnen als ik naar toilet ga ofzo. Het eten is hier ook wel topi, een heel uitgebreid menu om uit te kiezen, snel klaar, lekker én goedkoop. Gisteren BBQ voor 3 euro gegeten. Topperke. En ook al gezelschap gehad, gisteren een Japanneeske en vandaag loopt het hier ook wel vol volk, heel gezellig en sfeervol!
Heb vandaag ook hard gewerkt, heb overal gezeten: vertrekkende van beneden in het moeras tot boven op de heuvel in een villa van een Deense expat. Heel interessant, die contrasten. Al verbaasde het me wel dat zo dicht bij dat moeras, waar je eigenlijk heel arme mensen verwacht, er echt nog wel deftige huizen stonden (wel relatief nieuw) en dat die mensen toch niet van de armsten waren. 't Is hier echt wel een mix! Moeilijk om er een patroon in te zien. Hopelijk komt da nog wel als ik het allemaal verwerk :) Ik kreeg van die Deense madam wel een paar afkeurende blikken toegeworpen toen ze hoorde dat ik gebruik maakte van die "roekeloze boda-boda's" en dat dan zelfs nog zonder helm. Of was het nu omdat ze mijn stinkvoeten rook aangezien ik mijn schoenen moest uitdoen daarbinnen. Wie weet. Dat komt er dan van, van die comfortabele stapsandalen!
Een soort patroon zie ik wel op gebied van tevredenheid over de woonlocatie: in het centrum waren die allemaal heel lovend over hun wijk. Zelfs in de krottenwijk daar vond ik dat ze nog levenslustig waren. Maar hier is dat anders, als ze konden zouden ze allemaal terug naar hun dorp gaan, ze vinden het hier maar niks. Zelfs die rijke vrouw was voornamelijk aan het klagen, over het verkeer dan wel.
Ik klaag niet: ik heb een goei bed, electriciteit, water, propere douche & wc, lekker en goedkoop eten, vandaag niet nat geworden (in tegenstelling tot gisteren, wat eigenlijk mijn relax-dag-aan-het-zwembad had moeten worden... niet dus). Met mij dus alles goed. Al ben ik toch aan't aftellen om de vrienden en familie terug te zien. En het liefje natuurlijk.
Tot snel weer, ik ga proberen voor Daisy wat meer verhaaltjes van de locals te onthouden en op te schrijven!
zaterdag 10 september 2011
last day
Hallo allemaal, Mijn laatste dag alweer!
Vanavond ga ik al naar de luchthaven en laat ik Karolien hier alleen achter. Nuja, alleen… Ze krijgt telefoontjes genoeg van Afrikanen die willen afspreken :) En ze verhuist naar Red Chilli backpackers waar ze zeker nog veel muzungu-gezelschap zal vinden!
Deze week was best wel vermoeiend, want we moesten vaak op en af naar de wijk Mbuya (zo’n 7 km). Niet ver, maar het verkeer zit hier zo vast dat we er toch veel tijd mee verloren. Wachten is deel van ons leven geworden: wachten op ontbijt, wachten tot een taxi-busje vol zit, wachten tot dat busje uit het taxipark geraakt, aanschuiven in de files… om dan op tijd aan te komen op onze afspraak met een chairman van de wijk (lokale voorzitter) die ons nog eens een uur laat wachten.
Soms zijn we de files zo beu dat we eens te voet van ons studiegebied naar een restaurant te wandelden (2u stappen). Het was dan ook wel niet zomaar een restaurant maar hét Belgische ‘le Chateau’ waar we nog eens stoofvlees met kroketjes konden eten, daar moet je iets voor over hebben! Onze gids Hamidah kon het niet geloven: als je het kan betalen, wandel je niet maar pak je een bodaboda (brommer) of taxi. Haar grootmoeder had haar al gezegd dat ze vermagerd was (geen compliment hier) en vroeg zich af of ze aan de drugs zat. Niet dus, ze werkt gewoon hele dagen met blanken die veel wandelen… De arme mensen uit de sloppenwijk van Mbuya wandelen anders ook veel, merken we in de interviews. Daarnaast leerden we ook hun andere bezigheden kennen. Sommigen hadden als job ‘hun kamer verhuren, aan vrachtwagenchauffeurs en zo’. Nadat we vroegen waar ze dan zelf sliepen als een kamer verhuurd was, kregen we langzaamaan door dat we in een prostitutiewijk zaten! Een andere keer dat we door een sloppenwijk liepen, hadden ze een koord over de weg gespannen en lieten ze ons betalen eer we doormochten. Een bijdrage voor de rioleringswerken die ze daar bezig waren! Nu nog hopen dat het echt daarvoor gebruikt wordt…
Gisteren, vrijdag, waren we weer uitgenodigd op een trouwfeest. Deze keer was het in een deftige zaal en sprak de bruidegom zelfs Nederlands! Hij werkte al 10 jaar in Nederland, dus kregen we opeens een ‘hartelijk bedankt’ compleet met Hollands accent te horen, grappig. Karolien kreeg ook nog een geweldig (goedbedoeld) compliment: “Talking about hips: yours are big!!”. Karolien haar gezicht was goud waard :) Waarna uiteraard nog een hele discussie volgde over schoonheidsidealen…
Vandaag neem ik afscheid van Kampala, met nog een ontbijt bij een Indische buur deze morgen en straks misschien nog een bezoekje aan de Hindu-tempel… Tot snel, in levende lijve!
Els
spoorweg in Mbuya met hutjes op relatief korte afstand
Vanavond ga ik al naar de luchthaven en laat ik Karolien hier alleen achter. Nuja, alleen… Ze krijgt telefoontjes genoeg van Afrikanen die willen afspreken :) En ze verhuist naar Red Chilli backpackers waar ze zeker nog veel muzungu-gezelschap zal vinden!
Deze week was best wel vermoeiend, want we moesten vaak op en af naar de wijk Mbuya (zo’n 7 km). Niet ver, maar het verkeer zit hier zo vast dat we er toch veel tijd mee verloren. Wachten is deel van ons leven geworden: wachten op ontbijt, wachten tot een taxi-busje vol zit, wachten tot dat busje uit het taxipark geraakt, aanschuiven in de files… om dan op tijd aan te komen op onze afspraak met een chairman van de wijk (lokale voorzitter) die ons nog eens een uur laat wachten.
Soms zijn we de files zo beu dat we eens te voet van ons studiegebied naar een restaurant te wandelden (2u stappen). Het was dan ook wel niet zomaar een restaurant maar hét Belgische ‘le Chateau’ waar we nog eens stoofvlees met kroketjes konden eten, daar moet je iets voor over hebben! Onze gids Hamidah kon het niet geloven: als je het kan betalen, wandel je niet maar pak je een bodaboda (brommer) of taxi. Haar grootmoeder had haar al gezegd dat ze vermagerd was (geen compliment hier) en vroeg zich af of ze aan de drugs zat. Niet dus, ze werkt gewoon hele dagen met blanken die veel wandelen… De arme mensen uit de sloppenwijk van Mbuya wandelen anders ook veel, merken we in de interviews. Daarnaast leerden we ook hun andere bezigheden kennen. Sommigen hadden als job ‘hun kamer verhuren, aan vrachtwagenchauffeurs en zo’. Nadat we vroegen waar ze dan zelf sliepen als een kamer verhuurd was, kregen we langzaamaan door dat we in een prostitutiewijk zaten! Een andere keer dat we door een sloppenwijk liepen, hadden ze een koord over de weg gespannen en lieten ze ons betalen eer we doormochten. Een bijdrage voor de rioleringswerken die ze daar bezig waren! Nu nog hopen dat het echt daarvoor gebruikt wordt…
Gisteren, vrijdag, waren we weer uitgenodigd op een trouwfeest. Deze keer was het in een deftige zaal en sprak de bruidegom zelfs Nederlands! Hij werkte al 10 jaar in Nederland, dus kregen we opeens een ‘hartelijk bedankt’ compleet met Hollands accent te horen, grappig. Karolien kreeg ook nog een geweldig (goedbedoeld) compliment: “Talking about hips: yours are big!!”. Karolien haar gezicht was goud waard :) Waarna uiteraard nog een hele discussie volgde over schoonheidsidealen…
Vandaag neem ik afscheid van Kampala, met nog een ontbijt bij een Indische buur deze morgen en straks misschien nog een bezoekje aan de Hindu-tempel… Tot snel, in levende lijve!
Els
Foto met bruid (naast Karo) en de kerel die ons uitnodigde (daarnaast) en het geweldige compliment gaf
spoorweg in Mbuya met hutjes op relatief korte afstandzondag 4 september 2011
Foto's Murchison Falls (1)
Els met de giraffen in de achtergrond
Leeuwen wandelen op onze vraag langs de olifanten voor een mooie foto samen!
Murchison falls in de verte (boottrip)
Murchison falls vanaf boven
Abonneren op:
Posts (Atom)