De 'bye Mzungu' is nu veelbetekender dan ooit, want vanavond is het zover. 't Is nog druk geweest de laatste dagen. Ik heb die 'important man' te pakken gekregen, heb nog een akkefietje gehad met de mannen van Defensie, geluncht bij een rijk Oegandees koppel, voor de zoveelste keer mijn voeten serieus gepijnigd (zal't meteen uitleggen) maar ook nog leuke avonden beleefd met mijn 'oude en nieuwe' vrienden.
De woordenwisseling met een officieer van Defensie kwam er doordat ik aanvankelijk geen toegang kreeg tot het millitair domein in mijn onderzoekswijk, maar dat wilde ik wel heel graag omdat daar ook heel wat mensen (soldaten enzo) wonen. Dus werd ik verder verwezen naar het ministerie van Defensie, daar aangekomen begon het spelletje: u moet naar dat bureau, naar die meneer. Daar aangekomen een uurtje zitten wachten om dan te horen dat je naar een ander bureau moet om een andere meneer te spreken. Daar weer eventjes op gewacht en die vertelde dan dat we een brief moesten schrijven zodat hij die kon voorleggen aan zijn overste en die ging dan wel toestemming geven om dat gebied te betreden. De dag erna bel ik om te horen hoe het zit en dan moest ik ineens tot daar komen om een persoonlijk gesprek te hebben met die overste en dan zouden we wel zien hoe het zat. Dat was eventjes de druppel, heb langs de telefoon duidelijk laten merken dat het me even te hoog zat. En dat werd me niet in dank afgenomen, klein preekske gekregen van den officier en... nog een dag langer mogen wachten! Toch maar gekalmeerd, gisteren terug geweest en toen ineens gingen alle deuren open. Gesprek met de overste was heel vlot, die heeft ons dan uitgelegd dat er op dat terrein eigenlijk niemand permanent woont (bleek achteraf toch wel zo), maar dat we wel met andere mensen mochten spreken (die toch wel woonden waar wij oorspronkelijk wilden zijn, zeker?!). Kortom: eind goed, al goed, we hebben met een aantal van die soldaten en officieren gesproken. Man man...
Het verhaal van de teen is iets minder rooskleurig. Eerder rood-kleurig. Gisteren op terugweg van de douche iets te haastig geweest en onderweg de drempel van mijn buren gemist. Of eigenlijk net niet gemist: knal erop! Klein teentje is er niet goed van, de nagel hangt er wat aan te bengelen en bloedde nogal flink. Gelukkig had de Zuid-Afrikaanse buur (jaja, dieje knappe van in de week!!) zijn 'first aid kit' in de buurt en was't rap ingepakt. Sewes eens evalueren hoe het ermee is, heb sindsdien ni meer durven kijken. Maar volgens de mensen hier (ik noem ze trots mijn nieuwe vrienden) kan het jaren duren vooraleer zo nen teennagel volledig teruggroeit en blijft het er nog eventjes walgelijk uitzien. Maar ja, mijn eigen schuld, want ik had inderdaad weer teensleffertjes aan (I know, mama('s), bespaar me de preken maar ;) )
Verder nog een paar avonden gezellig gedineerd in en rond de Red Chilli en op tijd een pintje gepakt. Sewes begin ik me hier nog echt thuis te voelen en wil ik niet meer terug naar België... straf, he, eerst zo zitten uitkijken naar thuiskomen en als die laatste dag dan nadert is dat toch ook een beetje met spijt in het hart!
Maar alles is geregeld, kamer is al leeg (ik leef vanavond nog rond de bar en de pooltafel ;) ) en taxi geregeld. 't Wordt een lange nacht! Tot snel
Geen opmerkingen:
Een reactie posten