tweede weekend Kampala: bezoek Anton + trouwfeest

Hallo allemaal,
Ondertussen hebben we ook bezoek gekregen van Karolien haar promotor Anton. Daar waren we heel blij mee: hij had chocolade bij! J Natuurlijk was het ook gewoon fijn om samen de verschillende wijken te bezoeken, te kunnen overleggen over de vooruitgang van het onderzoek, verdere plannen te maken… Ook enkele officiële meetings met de overheid en de lokale universiteit stonden op het programma. De ene begreep ons al beter dan de andere. Het afdelingshoofd van de lokale afdeling Geografie had nogal lang nodig om te beseffen dat als hij vriendelijk was en meewerkte, er wel eens centjes richting hier konden komen. Die was meer bezig met onze gids te versieren (we denken stiekem dat er meer dan een vriendschappelijke relatie tussen die twee aan de gang is).
We hebben Anton echt “into the field” gebracht en hem alle vervoersmiddelen van Kampala laten uittesten: veel gewandeld, gewaagde tripjes op boda-boda’s, opeen gepakt gezeten in de minibusjes/taxi’s en ook wel eens een ‘private hire’ taxi genomen (= de taxi zoals wij die kennen in Europa). We hebben ook weer bewezen dat goed eten belangrijk is en de betere restaurantjes opgezocht (zie foto van ons in een Italiaans restaurant met Anton en Peter Kasaija, onze begeleider van de Makerere Universiteit). Je kan hier echt alles eten: lokaal eten, Indisch, Italiaans, Chinees,... en als je even zoekt zelfs een steak friet. Kampala is best een grote en drukke stad, de bevolking overdag wordt op 3 miljoen geschat. Voor degenen die ons nog altijd voorstelden in een hutje in de velden, sturen we een foto mee van het centrum van de stad. Deze foto is getrokken vanuit de minaret van de Gadafi moskee (benieuwd of die naam behouden zal blijven!). In de rest van de stad staan uiteraard veel minder appartementsgebouwen. In de sloppenwijken leven ze eerder in kleine barakken of hutten. En daar komen de kinderen ons enthousiast begroeten (foto), soms al zingend “bye muzungu, bye muzungu”! Eergisteren was er echt een super schattig jongetje van ongeveer 3 jaar dat met open armen naar ons toe kwam gelopen en ons alledrie een dikke knuffel kwam geven. Super schattig! Een paar uur later merkten we wel dat zijn kleine, stoffige handjes nog steeds op onze broeken stond.
De mensen zijn echt heel gastvrij. Gisteren mochten we opeens mee naar een trouwfeest (we hadden eerder deze week de getuige van de bruidegom leren kennen). Terwijl wij dankbaar waren dat we móchten komen, bedankte iedereen ons om te komen alsof we eregasten waren. We waren er niet op voorbereid, maar ze vonden het precies niet erg dat we enkel chocolade bijhadden (daar ging half de voorraad van Anton al...). Er wordt op zo’n trouw wel wat afgespeeched! Uiteindelijk ook goed gedanst, wij wat houterig tussen die Afrikanen. Die kunnen nogal met hun heupen schudden! En dan nog met alle ogen, incl. camera op ons gericht! Het feestmaal is natuurlijk ‘local food’ en het drinken minder rijkelijk aanwezig dan wat wij gewend zijn. Maar het is zeker wel een aparte ervaring, zo’n Afrikaanse trouw! Al die vrouwen zijn dan echt super opgekleed, we voelden ons nogal slonzen daartussen.
Vandaag is het een regenachtige dag waarop we het vertrek van Anton verwerken en ons rustig voorbereiden op de komende werkweek. Vanaf morgen komen de sloppenwijken aan de beurt, eens benieuwd hoe ons onderzoek het daar zal vergaan.