field work

Hello muzungus !
We zijn weer een paar dagen verder en ondertussen flink in gang geschoten. We zijn gestart in de wijk Old Kampala (die van de moskee) en we hebben tijdens de voorbije 3 dagen al ongeveer 20 interviews afgenomen. Een aantal waar we heel blij mee zijn. De dagelijkse wandeling tot in die wijk bevat een flinke heuvel dus we zijn ook stevig aan onze conditie aan het werken. Aan de andere kant is die dagelijkse portie blootstelling aan de Kampalese lucht wel nefast voor onze longen. Roetfilters zijn immers duidelijk zeer zeldzaam en de lokale wegen overbezet. We zijn er dan ook zeker van dat ons leven dankzij dit bezoek met een paar dagen verkort zal worden. Op gebied van voedsel hebben we wel een ruime keuze, maar desondanks de westerse restaurantjes die we regelmatig bezoeken, durven onze darmen toch lichtjes protesteren. Maar het zal de sfeer niet bederven. Qua uitspraken die we horen gaan we stilaan een lijstje moeten opstellen, want we gaan dat niet blijven onthouden. Gisteren werd ik op straat nog spontaan het hof gemaakt met de woorden: “You are so beautiful! Like the mother of Jesus Christ!” Ja… bedankt dan maar? :)Anderzijds natuurlijk ook wel wat miserie. Zo hebben vandaag een vrouw geïnterviewd die vertelde dat ze vroeger in het noorden van Oeganda woonde dat geteisterd wordt (vandaag de dag zou het er wel wat rustiger zijn) door het Lord Resistance =Army, dat vreselijke kinderleger aan de grens met Sudan. En dat ze haar huis, inclusief haar familie, in de vlammen heeft zien opgaan, aangestoken door dat leger. Ze is dan meegenomen door een vrouw naar Kampala die ervoor gezorgd heeft dat ze voor een bepaalde tijd naar school is kunnen gaan, maar in ruil moest ze wel meid spelen in het hutje in de sloppenwijk. Nu is de vrouw politie-agente, maar komt amper rond met haar loon om haar gehandicapte man en een stel van wel bijna 10 kinderen te onderhouden en liefst ook nog naar school te sturen. Triest, en ze zal zeker niet alleen zijn met zo’n verhalen. Gelukkig zijn er ook rooskleurigere verhalen van de ‘local businessmen’ die wel iets of wat geslaagd zijn in het leven. Eigenlijk valt het me nu pas op dat er toch ook wel heel wat rijke mensen in Kampala wonen en dat er toch best wel veel sjieke villa’s staan. Niet pal in het centrum, maar beetje achterin. Maar man, die kunnen echt wel gigantisch groot zijn!
Nog een andere grappig aneKdote: toen we bij die politiedame zaten was ze bezig met ons voor te stellen aan al haar kinderen (of wezen waar ze voor zorgde) en op een gegeven moment hoor ik ze tegen één van die kindjes zeggen: “go get Gift”. Ik antwoordde daarop dat ze ons helemaal geen geschenk moest geven! Die was ten slotte zelf kei arm, ze moest dan ook niet nog eens afgeven wat ze zelf zo hard nodig had. Maar ze stelde me gerust: “no no, Gift, from Gift of God” waaruit Els kon opmaken dat het de naam van de baby was die ze liet halen om ook aan ons voor te stellen. Daar heeft ze me natuurlijk nog heel de dag mee geplaagd.
Morgen arriveert Anton, mijn promotor, voor een paar dagen. We zullen hem meenemen naar het onderzoeksgebied en er zal ook wat vergaderd moeten worden met de lokale contactpersonen. Voor ons is het ook wel fijn om wat bezoek te hebben, dat brengt wat afleiding.
Super dat onze bloggers zo fel in actie zijn geschoten! Mama en papa, ben zo trots op jullie computervorderingen! Doe zo verder ;) Tot de volgende keer voor een nieuw avonturenverhaal!